Αυτογνωσία ή υπερανάλυση; Πότε η αυτοπαρατήρηση γίνεται παγίδα
Γράφει η Μήτρογλου Ζαφειρία, Η αυτογνωσία παρουσιάζεται συχνά ως απαραίτητη προϋπόθεση ψυχικής ωρίμανσης και προσωπικής ανάπτυξης. Στη σύγχρονη κουλτούρα της ψυχολογικής πληροφορίας, η συνεχής αυτοπαρατήρηση ενθαρρύνεται σχεδόν ως αυτονόητη αρετή: να αναλύουμε τα συναισθήματά μας, να εντοπίζουμε «μοτίβα», να αξιολογούμε τις
Ψυχομετρικά τεστ: τι μπορούν και τι δεν μπορούν να αποδείξουν
Τα ψυχομετρικά τεστ χρησιμοποιούνται σήμερα σε πολλαπλά πλαίσια: στην κλινική αξιολόγηση, στη σχολική και επαγγελματική συμβουλευτική, στην επιλογή προσωπικού, στη δικαστική ψυχολογία και στην έρευνα. Παρά τη συχνή χρήση τους, όμως, γύρω από τα τεστ εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρές παρανοήσεις.
Διαταραχές προσωπικότητας και Έγκλημα: τι ΔΕΝ δείχνουν τα δεδομένα
Η σύνδεση μεταξύ διαταραχών προσωπικότητας και εγκληματικής συμπεριφοράς αποτελεί ένα από τα πιο παρεξηγημένα ζητήματα στον δημόσιο λόγο γύρω από την ψυχική υγεία. Συχνά, μετά από σοβαρά εγκλήματα, τα μέσα ενημέρωσης και οι διαδικτυακές συζητήσεις επιχειρούν να ερμηνεύσουν τη βίαιη
Risk assessment: εκτίμηση επικινδυνότητας ή ψευδαίσθηση ελέγχου;
Τα εργαλεία αξιολόγησης επικινδυνότητας δεν παράγουν προβλέψεις με την έννοια της βεβαιότητας. Παράγουν εκτιμήσεις πιθανότητας, βασισμένες σε παράγοντες που έχουν συσχετιστεί εμπειρικά με αυξημένο κίνδυνο, όπως το ιστορικό βίας, η πρώιμη έναρξη παραβατικής συμπεριφοράς ή συγκεκριμένοι δυναμικοί παράγοντες (Douglas &
Screening vs Διάγνωση: γιατί η σύγχυση κοστίζει
Τι είναι το screening και τι δεν είναι Τα εργαλεία screening έχουν σχεδιαστεί ως μηχανισμοί πρώτης γραμμής για την ανίχνευση πιθανής συμπτωματολογίας. Δεν αποδίδουν διάγνωση ούτε προορίζονται για κατηγορηματικές αποφάσεις σε ατομικό επίπεδο. Εργαλεία όπως το PHQ-9 (Kroenke et al., 2001)
Η Σχέση Εξουσίας ως Υποκατάστατο Ταυτότητας: «Αν δεν μπορώ να αγαπηθώ, θα ελέγχω».
Ιεροδιακόνου-Τσιμπίδη Φλωρεντία Όταν η εξουσία γίνεται τρόπος ύπαρξης Υπάρχουν άνθρωποι που δεν βιώνουν την εξουσία απλώς ως επιθυμία, αλλά ως ανάγκη. Όχι ως μέσο επίτευξης στόχων, αλλά ως βασικό μηχανισμό ύπαρξης. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο έλεγχος δεν αφορά μόνο τον άλλον.
Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να «βρουν τι έχουν»
Η διατύπωση «θέλω να βρω τι έχω» φαίνεται αυτονόητη. Υπονοεί όμως ότι υπάρχει μια σαφής, σταθερή οντότητα που μπορεί να εντοπιστεί και να ονοματιστεί. Στην ψυχική υγεία, αυτή η υπόθεση είναι συχνά υπεραπλουστευτική. Οι διαγνώσεις είναι χρήσιμες κατηγοριοποιήσεις, αλλά δεν
Μπορεί κάποιος να προσποιείται ψυχολογικά συμπτώματα; Η έννοια του malingering και τα όρια της κλινικής αξιολόγησης
Η πιθανότητα ένα άτομο να προσποιείται ή να υπερβάλλει ψυχολογικά συμπτώματα αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα στην κλινική και ψυχιατροδικαστική αξιολόγηση. Το ερώτημα αυτό εμφανίζεται συχνά σε πλαίσια όπου υπάρχουν εξωτερικά διακυβεύματα, όπως δικαστικές διαδικασίες ή αιτήματα αποζημίωσης,
Ναρκισσιστής, Διπολική, Τοξικός: Όταν η ψυχολογική γλώσσα γίνεται στερεότυπο
Τα τελευταία χρόνια, η ψυχολογική ορολογία έχει περάσει από το θεραπευτικό πλαίσιο στον δημόσιο λόγο και ιδιαίτερα στα social media. Όροι όπως «ναρκισσιστής», «διπολική», «τοξικός» ή «gaslighting» χρησιμοποιούνται πλέον ευρέως για να περιγράψουν καθημερινές διαπροσωπικές εμπειρίες. Παρά τη θετική συμβολή αυτής
Αγοραφοβία: Τι είναι και γιατί συγχέεται με την κοινωνική φοβία
Η αγοραφοβία αποτελεί μία από τις πιο συχνά παρερμηνευμένες αγχώδεις διαταραχές. Στην καθημερινή γλώσσα χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει άτομα που «φοβούνται τον κόσμο» ή «δεν βγαίνουν από το σπίτι», ενώ στην πραγματικότητα η κλινική της έννοια είναι πιο συγκεκριμένη