Γιατί δύο πραγματογνωμοσύνες μπορεί να καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα
Η προσδοκία ότι μια ψυχολογική πραγματογνωμοσύνη θα αποδώσει ένα μοναδικό, αντικειμενικά «σωστό» συμπέρασμα είναι περισσότερο αντανάκλαση του πώς φανταζόμαστε την επιστήμη, παρά του πώς λειτουργεί στην πράξη η κλινική και δικανική αξιολόγηση. Η ψυχολογία —ιδίως όταν εφαρμόζεται σε νομικά συμφραζόμενα—
Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να «βρουν τι έχουν»
Η διατύπωση «θέλω να βρω τι έχω» φαίνεται αυτονόητη. Υπονοεί όμως ότι υπάρχει μια σαφής, σταθερή οντότητα που μπορεί να εντοπιστεί και να ονοματιστεί. Στην ψυχική υγεία, αυτή η υπόθεση είναι συχνά υπεραπλουστευτική. Οι διαγνώσεις είναι χρήσιμες κατηγοριοποιήσεις, αλλά δεν
High performers και burnout: γιατί «καίγονται» οι πιο ικανοί
Η ιδέα ότι «οι πιο ικανοί καίγονται περισσότερο» είναι ελκυστική, αλλά επιστημονικά ατελής. Το burnout δεν είναι παράγωγο της ικανότητας καθεαυτής, ούτε αποτέλεσμα «υπερβολικής προσπάθειας». Πρόκειται για σύνδρομο που αναδύεται όταν οι απαιτήσεις της εργασίας υπερβαίνουν συστηματικά τους διαθέσιμους πόρους,
Μπορεί κάποιος να προσποιείται ψυχολογικά συμπτώματα; Η έννοια του malingering και τα όρια της κλινικής αξιολόγησης
Η πιθανότητα ένα άτομο να προσποιείται ή να υπερβάλλει ψυχολογικά συμπτώματα αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα στην κλινική και ψυχιατροδικαστική αξιολόγηση. Το ερώτημα αυτό εμφανίζεται συχνά σε πλαίσια όπου υπάρχουν εξωτερικά διακυβεύματα, όπως δικαστικές διαδικασίες ή αιτήματα αποζημίωσης,
Ψυχική υγεία στην εργασία: γιατί οι εταιρείες το αγνοούν (και το πληρώνουν)
Η ψυχική υγεία στον εργασιακό χώρο έχει μετακινηθεί τα τελευταία χρόνια από το περιθώριο στο επίκεντρο της οργανωσιακής συζήτησης. Παρ’ όλα αυτά, σε επίπεδο εφαρμογής, πολλές εταιρείες εξακολουθούν να την αντιμετωπίζουν είτε ως «δευτερεύον» ζήτημα είτε ως επικοινωνιακό εργαλείο και
Γονική μέριμνα, επιμέλεια και δικαστικές διαμάχες: Ποιο είναι το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού;
Η έννοια του «βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού» αποτελεί τον θεμέλιο λίθο κάθε δικαστικής απόφασης που αφορά ανηλίκους, ιδίως σε υποθέσεις επιμέλειας, επικοινωνίας και γονικής μέριμνας. Παρά τη συχνή χρήση της, η έννοια δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε μονοσήμαντη· πρόκειται για
Έχουν όλοι τραύμα; Η διεύρυνση της έννοιας του τραύματος
Ο όρος «τραύμα» έχει αποκτήσει κεντρική θέση στη σύγχρονη ψυχολογική και κοινωνική συζήτηση. Χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα ευρύ φάσμα εμπειριών, από σοβαρά τραυματικά γεγονότα μέχρι καθημερινές δυσκολίες και διαπροσωπικές εντάσεις. Η διεύρυνση αυτή έχει συμβάλει σημαντικά στην αναγνώριση ψυχολογικής δυσφορίας
Ναρκισσιστής, Διπολική, Τοξικός: Όταν η ψυχολογική γλώσσα γίνεται στερεότυπο
Τα τελευταία χρόνια, η ψυχολογική ορολογία έχει περάσει από το θεραπευτικό πλαίσιο στον δημόσιο λόγο και ιδιαίτερα στα social media. Όροι όπως «ναρκισσιστής», «διπολική», «τοξικός» ή «gaslighting» χρησιμοποιούνται πλέον ευρέως για να περιγράψουν καθημερινές διαπροσωπικές εμπειρίες. Παρά τη θετική συμβολή αυτής
ΔΕΠΥ στους Ενήλικες: Γιατί πολλοί άνθρωποι διαγιγνώσκονται αργά
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) θεωρούνταν για δεκαετίες μια διαταραχή που αφορά κυρίως τα παιδιά. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστημονική βιβλιογραφία δείχνει ότι για σημαντικό ποσοστό ανθρώπων τα συμπτώματα συνεχίζονται και στην ενήλικη ζωή. Εκτιμάται ότι περίπου 2–5% των
Αυτοδιάγνωση: Από την ευαισθητοποίηση στην υπερ-παθολογικοποίηση
ΣυμΗ αυτοδιάγνωση στην ψυχική υγεία αποτελεί πλέον συχνό φαινόμενο στην ψηφιακή εποχή. Μέσα από social media, checklists και σύντομα βίντεο, όροι όπως «τραύμα», «ναρκισσισμός» και «αγχώδης διαταραχή» υιοθετούνται χωρίς κλινική αξιολόγηση. Πότε όμως η ενημέρωση μετατρέπεται σε υπερ-παθολογικοποίηση; Η αυξημένη παρουσία θεμάτων
