Αλεξιθυμία: Όταν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας
«Δεν ξέρω τι αισθάνομαι». «Ξέρω ότι κάτι με ενοχλεί, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς». «Όταν με ρωτούν πώς νιώθω, δεν ξέρω τι να απαντήσω». Αυτές είναι μερικές από τις φράσεις που μπορεί να χρησιμοποιεί ένας άνθρωπος όταν δυσκολεύεται να
Όρια ή αδιαφορία; Όταν η αυτοφροντίδα γίνεται άλλοθι απομάκρυνσης.
Τα τελευταία χρόνια, η έννοια των προσωπικών ορίων έχει αποκτήσει ιδιαίτερη θέση στον δημόσιο λόγο. Μαθαίνουμε να λέμε «όχι», να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας, να απομακρυνόμαστε από σχέσεις που μας επιβαρύνουν και να προστατεύουμε την ψυχική μας υγεία. Πρόκειται για
Όταν η αυτοκριτική μεταμφιέζεται σε προσωπική ευθύνη
«Έπρεπε να το είχα χειριστεί καλύτερα». «Δεν υπάρχει δικαιολογία. Έπρεπε να είχα προσπαθήσει περισσότερο». «Αν κάνω λάθος, σημαίνει ότι δεν είμαι αρκετά ικανός/ή». Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αναγνώριση των λαθών μας και στην αυστηρή αξιολόγηση της προσωπικής μας αξίας. Συχνά, μάλιστα,
Γνωστικές προκαταλήψεις: Γιατί ο εγκέφαλός μας κάνει συστηματικά λάθη;
Πόσο αντικειμενικά σκεφτόμαστε πραγματικά; Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι λαμβάνουν αποφάσεις με βάση τη λογική, τα διαθέσιμα στοιχεία και την προσωπική τους κρίση. Ωστόσο, η έρευνα στη γνωστική ψυχολογία δείχνει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν λειτουργεί ως ένας απόλυτα αντικειμενικός «υπολογιστής».
Ψυχολογική αποσιώπηση – ο μηχανισμός πίσω από την τοξική θετικότητα
Γράφει η Αντιγόνη Κολιού Σήμερα, τόσο στα social media, όσο και στην καθημερινή ζωή, βομβαρδιζόμαστε με μηνύματα αδιάκοπης καταναγκαστικής αισιοδοξίας, που δεν λειτουργεί ως πηγή θετικότητας, αλλά ως ένα είδος συναισθηματικής καταπίεσης. Μηνύματα "θετικότητας" και αποσιώπησης αρνητικών βιωμάτων, κατακλύζουν την οθόνη
Όταν η αγάπη δεν έχει όρια: γιατί “επιτρέπουμε” στους ανθρώπους που αγαπάμε να μας πληγώνουν;
Γράφει η Γωγώ Παπασωτηρίου Υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους θα δίναμε τα πάντα. Την εμπιστοσύνη μας, τον χρόνο μας, την κατανόησή μας, δεύτερες ευκαιρίες, τρίτες ευκαιρίες και πολλές φορές ακόμη και δικαιολογίες για συμπεριφορές που αν προέρχονταν από κάποιον άλλον, δεν θα
Γιατί έχουμε την τάση να μας λυπούνται;
Γράφει η Πηνελόπη Πόπα. Στο σήμερα παρατηρείται μια αβάσταχτη κοινωνική δίψα : πολλοί άνθρωποι φαίνεται να επιδιώκουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, τη λύπηση των άλλων. Η έκθεση του προσωπικού πόνου έχει αποκτήσει πρωτοφανή δημόσια ορατότητα. Από τις αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα μέχρι
Dissociation and Emotional Numbness Όταν Υπάρχουμε, αλλά «δεν υπάρχουμε» πραγματικά
Γράφει η Πηνελόπη Πόπα Έχετε βρεθεί ποτέ δίπλα σε έναν άνθρωπο που μοιάζει να είναι παρών, αλλά ταυτόχρονα απών; Κάποιον που βρίσκεται μέσα σε μια σχέση, οποιασδήποτε μορφής, και φαίνεται να συμμετέχει , να μοιράζεται την καθημερινότητα, να αλληλεπιδρά αλλά κάτι
Αυτογνωσία ή υπερανάλυση; Πότε η αυτοπαρατήρηση γίνεται παγίδα
Γράφει η Μήτρογλου Ζαφειρία, Η αυτογνωσία παρουσιάζεται συχνά ως απαραίτητη προϋπόθεση ψυχικής ωρίμανσης και προσωπικής ανάπτυξης. Στη σύγχρονη κουλτούρα της ψυχολογικής πληροφορίας, η συνεχής αυτοπαρατήρηση ενθαρρύνεται σχεδόν ως αυτονόητη αρετή: να αναλύουμε τα συναισθήματά μας, να εντοπίζουμε «μοτίβα», να αξιολογούμε τις
Πότε η ψυχοθεραπεία δεν είναι η κατάλληλη παρέμβαση
Η βασική παραδοχή που χρειάζεται να ελεγχθεί εδώ είναι ότι «η ψυχοθεραπεία είναι η κατάλληλη απάντηση για κάθε ψυχολογικό πρόβλημα». Αυτή η υπόθεση είναι ελκυστική —και εμπορικά χρήσιμη— αλλά επιστημονικά προβληματική. Η θεραπεία είναι ένα εργαλείο με συγκεκριμένες ενδείξεις, όχι