Screening vs Διάγνωση: γιατί η σύγχυση κοστίζει
Τι είναι το screening και τι δεν είναι Τα εργαλεία screening έχουν σχεδιαστεί ως μηχανισμοί πρώτης γραμμής για την ανίχνευση πιθανής συμπτωματολογίας. Δεν αποδίδουν διάγνωση ούτε προορίζονται για κατηγορηματικές αποφάσεις σε ατομικό επίπεδο. Εργαλεία όπως το PHQ-9 (Kroenke et al., 2001)
Η Σχέση Εξουσίας ως Υποκατάστατο Ταυτότητας: «Αν δεν μπορώ να αγαπηθώ, θα ελέγχω».
Ιεροδιακόνου-Τσιμπίδη Φλωρεντία Όταν η εξουσία γίνεται τρόπος ύπαρξης Υπάρχουν άνθρωποι που δεν βιώνουν την εξουσία απλώς ως επιθυμία, αλλά ως ανάγκη. Όχι ως μέσο επίτευξης στόχων, αλλά ως βασικό μηχανισμό ύπαρξης. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο έλεγχος δεν αφορά μόνο τον άλλον.
Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να «βρουν τι έχουν»
Η διατύπωση «θέλω να βρω τι έχω» φαίνεται αυτονόητη. Υπονοεί όμως ότι υπάρχει μια σαφής, σταθερή οντότητα που μπορεί να εντοπιστεί και να ονοματιστεί. Στην ψυχική υγεία, αυτή η υπόθεση είναι συχνά υπεραπλουστευτική. Οι διαγνώσεις είναι χρήσιμες κατηγοριοποιήσεις, αλλά δεν
Μπορεί κάποιος να προσποιείται ψυχολογικά συμπτώματα; Η έννοια του malingering και τα όρια της κλινικής αξιολόγησης
Η πιθανότητα ένα άτομο να προσποιείται ή να υπερβάλλει ψυχολογικά συμπτώματα αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα στην κλινική και ψυχιατροδικαστική αξιολόγηση. Το ερώτημα αυτό εμφανίζεται συχνά σε πλαίσια όπου υπάρχουν εξωτερικά διακυβεύματα, όπως δικαστικές διαδικασίες ή αιτήματα αποζημίωσης,
Ναρκισσιστής, Διπολική, Τοξικός: Όταν η ψυχολογική γλώσσα γίνεται στερεότυπο
Τα τελευταία χρόνια, η ψυχολογική ορολογία έχει περάσει από το θεραπευτικό πλαίσιο στον δημόσιο λόγο και ιδιαίτερα στα social media. Όροι όπως «ναρκισσιστής», «διπολική», «τοξικός» ή «gaslighting» χρησιμοποιούνται πλέον ευρέως για να περιγράψουν καθημερινές διαπροσωπικές εμπειρίες. Παρά τη θετική συμβολή αυτής
Αγοραφοβία: Τι είναι και γιατί συγχέεται με την κοινωνική φοβία
Η αγοραφοβία αποτελεί μία από τις πιο συχνά παρερμηνευμένες αγχώδεις διαταραχές. Στην καθημερινή γλώσσα χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει άτομα που «φοβούνται τον κόσμο» ή «δεν βγαίνουν από το σπίτι», ενώ στην πραγματικότητα η κλινική της έννοια είναι πιο συγκεκριμένη
ΔΕΠΥ στους Ενήλικες: Γιατί πολλοί άνθρωποι διαγιγνώσκονται αργά
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) θεωρούνταν για δεκαετίες μια διαταραχή που αφορά κυρίως τα παιδιά. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστημονική βιβλιογραφία δείχνει ότι για σημαντικό ποσοστό ανθρώπων τα συμπτώματα συνεχίζονται και στην ενήλικη ζωή. Εκτιμάται ότι περίπου 2–5% των
Πότε χρειάζομαι πραγματογνωμοσύνη και δεν το γνωρίζω
Πολλές υποθέσεις που καταλήγουν σε δικαστικές ή διοικητικές διαδικασίες δεν ξεκινούν ως «υποθέσεις», αλλά ως προσωπικές εμπειρίες δυσφορίας, βλάβης ή αδικίας. Το άτομο βιώνει μια κατάσταση που επηρεάζει την ψυχική, σωματική ή λειτουργική του κατάσταση, χωρίς απαραίτητα να αντιλαμβάνεται ότι
Η παρακολούθηση βίας μέσα στο σπίτι: πώς τα παιδιά εσωτερικεύουν το μήνυμα ότι η ισχύς υπερισχύει της τρυφερότητας. Πλήρης Περιγραφή του Φαινομένου
Ιεροδιακόνου-Τσιμπίδη Φλωρεντία (Απόφοιτη Φ.Π.Ψ, Απόφοιτη Ψυχολογίας, Τελειόφοιτη Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Δικαστικής Ψυχολογίας) Εισαγωγή στο φαινόμενο: οικογενειακή βία και εσωτερίκευση νοημάτων Η παρακολούθηση ενδοοικογενειακής βίας από τα παιδιά δεν αποτελεί απλώς μια τραυματική εμπειρία, αλλά μια διαρκή αναπτυξιακή συνθήκη, η οποία διαμορφώνει τον τρόπο με
Ψυχικό τραύμα και δικαστική διαδικασία: τι μπορεί και τι δεν μπορεί να τεκμηριωθεί
Το ψυχικό τραύμα αποτελεί μια σύνθετη και βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, η οποία δεν εκδηλώνεται πάντα με τρόπο άμεσα ορατό ή εύκολα μετρήσιμο. Όταν, όμως, αυτή η εμπειρία συνδέεται με δικαστικές ή διοικητικές διαδικασίες, μετατοπίζεται από το πεδίο της προσωπικής εμπειρίας