Risk assessment: εκτίμηση επικινδυνότητας ή ψευδαίσθηση ελέγχου;
Τα εργαλεία αξιολόγησης επικινδυνότητας δεν παράγουν προβλέψεις με την έννοια της βεβαιότητας. Παράγουν εκτιμήσεις πιθανότητας, βασισμένες σε παράγοντες που έχουν συσχετιστεί εμπειρικά με αυξημένο κίνδυνο, όπως το ιστορικό βίας, η πρώιμη έναρξη παραβατικής συμπεριφοράς ή συγκεκριμένοι δυναμικοί παράγοντες (Douglas &
Screening vs Διάγνωση: γιατί η σύγχυση κοστίζει
Τι είναι το screening και τι δεν είναι Τα εργαλεία screening έχουν σχεδιαστεί ως μηχανισμοί πρώτης γραμμής για την ανίχνευση πιθανής συμπτωματολογίας. Δεν αποδίδουν διάγνωση ούτε προορίζονται για κατηγορηματικές αποφάσεις σε ατομικό επίπεδο. Εργαλεία όπως το PHQ-9 (Kroenke et al., 2001)
Πότε η ψυχοθεραπεία δεν είναι η κατάλληλη παρέμβαση
Η βασική παραδοχή που χρειάζεται να ελεγχθεί εδώ είναι ότι «η ψυχοθεραπεία είναι η κατάλληλη απάντηση για κάθε ψυχολογικό πρόβλημα». Αυτή η υπόθεση είναι ελκυστική —και εμπορικά χρήσιμη— αλλά επιστημονικά προβληματική. Η θεραπεία είναι ένα εργαλείο με συγκεκριμένες ενδείξεις, όχι
Γιατί το overthinking σε κρατάει κολλημένο — και δεν είναι αυτό που νομίζεις
«Αν το σκεφτώ αρκετά, θα το καταλάβω και θα το λύσω». Είναι μια από τις πιο συχνές φράσεις όταν κάτι μας απασχολεί έντονα. Η υπόθεση πίσω από αυτή είναι απλή: αν το αναλύσω αρκετά, θα βγάλω άκρη και θα ηρεμήσω. Το πρόβλημα
Ποια λάθη υπονομεύουν μια πραγματογνωμοσύνη;
Σε μια έκθεση προς το δικαστήριο, η εγκυρότητα δεν εξαρτάται μόνο από την παρουσία πληροφοριών, αλλά από τη δομημένη επιλογή τους. Η συνηθισμένη υπόθεση ότι «περισσότερα στοιχεία ισοδυναμούν με ισχυρότερη έκθεση» δεν αντέχει σε κριτικό έλεγχο. Στην πράξη, η υπερφόρτωση
Γιατί δύο πραγματογνωμοσύνες μπορεί να καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα
Η προσδοκία ότι μια ψυχολογική πραγματογνωμοσύνη θα αποδώσει ένα μοναδικό, αντικειμενικά «σωστό» συμπέρασμα είναι περισσότερο αντανάκλαση του πώς φανταζόμαστε την επιστήμη, παρά του πώς λειτουργεί στην πράξη η κλινική και δικανική αξιολόγηση. Η ψυχολογία —ιδίως όταν εφαρμόζεται σε νομικά συμφραζόμενα—
Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να «βρουν τι έχουν»
Η διατύπωση «θέλω να βρω τι έχω» φαίνεται αυτονόητη. Υπονοεί όμως ότι υπάρχει μια σαφής, σταθερή οντότητα που μπορεί να εντοπιστεί και να ονοματιστεί. Στην ψυχική υγεία, αυτή η υπόθεση είναι συχνά υπεραπλουστευτική. Οι διαγνώσεις είναι χρήσιμες κατηγοριοποιήσεις, αλλά δεν
High performers και burnout: γιατί «καίγονται» οι πιο ικανοί
Η ιδέα ότι «οι πιο ικανοί καίγονται περισσότερο» είναι ελκυστική, αλλά επιστημονικά ατελής. Το burnout δεν είναι παράγωγο της ικανότητας καθεαυτής, ούτε αποτέλεσμα «υπερβολικής προσπάθειας». Πρόκειται για σύνδρομο που αναδύεται όταν οι απαιτήσεις της εργασίας υπερβαίνουν συστηματικά τους διαθέσιμους πόρους,
Μπορεί κάποιος να προσποιείται ψυχολογικά συμπτώματα; Η έννοια του malingering και τα όρια της κλινικής αξιολόγησης
Η πιθανότητα ένα άτομο να προσποιείται ή να υπερβάλλει ψυχολογικά συμπτώματα αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα στην κλινική και ψυχιατροδικαστική αξιολόγηση. Το ερώτημα αυτό εμφανίζεται συχνά σε πλαίσια όπου υπάρχουν εξωτερικά διακυβεύματα, όπως δικαστικές διαδικασίες ή αιτήματα αποζημίωσης,
Ψυχική υγεία στην εργασία: γιατί οι εταιρείες το αγνοούν (και το πληρώνουν)
Η ψυχική υγεία στον εργασιακό χώρο έχει μετακινηθεί τα τελευταία χρόνια από το περιθώριο στο επίκεντρο της οργανωσιακής συζήτησης. Παρ’ όλα αυτά, σε επίπεδο εφαρμογής, πολλές εταιρείες εξακολουθούν να την αντιμετωπίζουν είτε ως «δευτερεύον» ζήτημα είτε ως επικοινωνιακό εργαλείο και