(+30) 211 218 4311
info@traumahelp.gr

Αξιολόγηση

Τα εργαλεία αξιολόγησης επικινδυνότητας δεν παράγουν προβλέψεις με την έννοια της βεβαιότητας. Παράγουν εκτιμήσεις πιθανότητας, βασισμένες σε παράγοντες που έχουν συσχετιστεί εμπειρικά με αυξημένο κίνδυνο, όπως το ιστορικό βίας, η πρώιμη έναρξη παραβατικής συμπεριφοράς ή συγκεκριμένοι δυναμικοί παράγοντες (Douglas &

Τι είναι το screening και τι δεν είναι Τα εργαλεία screening έχουν σχεδιαστεί ως μηχανισμοί πρώτης γραμμής για την ανίχνευση πιθανής συμπτωματολογίας. Δεν αποδίδουν διάγνωση ούτε προορίζονται για κατηγορηματικές αποφάσεις σε ατομικό επίπεδο. Εργαλεία όπως το PHQ-9 (Kroenke et al., 2001)

Η βασική παραδοχή που χρειάζεται να ελεγχθεί εδώ είναι ότι «η ψυχοθεραπεία είναι η κατάλληλη απάντηση για κάθε ψυχολογικό πρόβλημα». Αυτή η υπόθεση είναι ελκυστική —και εμπορικά χρήσιμη— αλλά επιστημονικά προβληματική. Η θεραπεία είναι ένα εργαλείο με συγκεκριμένες ενδείξεις, όχι

«Αν το σκεφτώ αρκετά, θα το καταλάβω και θα το λύσω». Είναι μια από τις πιο συχνές φράσεις όταν κάτι μας απασχολεί έντονα. Η υπόθεση πίσω από αυτή είναι απλή: αν το αναλύσω αρκετά, θα βγάλω άκρη και θα ηρεμήσω. Το πρόβλημα

Σε μια έκθεση προς το δικαστήριο, η εγκυρότητα δεν εξαρτάται μόνο από την παρουσία πληροφοριών, αλλά από τη δομημένη επιλογή τους. Η συνηθισμένη υπόθεση ότι «περισσότερα στοιχεία ισοδυναμούν με ισχυρότερη έκθεση» δεν αντέχει σε κριτικό έλεγχο. Στην πράξη, η υπερφόρτωση

Η προσδοκία ότι μια ψυχολογική πραγματογνωμοσύνη θα αποδώσει ένα μοναδικό, αντικειμενικά «σωστό» συμπέρασμα είναι περισσότερο αντανάκλαση του πώς φανταζόμαστε την επιστήμη, παρά του πώς λειτουργεί στην πράξη η κλινική και δικανική αξιολόγηση. Η ψυχολογία —ιδίως όταν εφαρμόζεται σε νομικά συμφραζόμενα—

Η διατύπωση «θέλω να βρω τι έχω» φαίνεται αυτονόητη. Υπονοεί όμως ότι υπάρχει μια σαφής, σταθερή οντότητα που μπορεί να εντοπιστεί και να ονοματιστεί. Στην ψυχική υγεία, αυτή η υπόθεση είναι συχνά υπεραπλουστευτική. Οι διαγνώσεις είναι χρήσιμες κατηγοριοποιήσεις, αλλά δεν

Η ιδέα ότι «οι πιο ικανοί καίγονται περισσότερο» είναι ελκυστική, αλλά επιστημονικά ατελής. Το burnout δεν είναι παράγωγο της ικανότητας καθεαυτής, ούτε αποτέλεσμα «υπερβολικής προσπάθειας». Πρόκειται για σύνδρομο που αναδύεται όταν οι απαιτήσεις της εργασίας υπερβαίνουν συστηματικά τους διαθέσιμους πόρους,

Η πιθανότητα ένα άτομο να προσποιείται ή να υπερβάλλει ψυχολογικά συμπτώματα αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα στην κλινική και ψυχιατροδικαστική αξιολόγηση. Το ερώτημα αυτό εμφανίζεται συχνά σε πλαίσια όπου υπάρχουν εξωτερικά διακυβεύματα, όπως δικαστικές διαδικασίες ή αιτήματα αποζημίωσης,

Η ψυχική υγεία στον εργασιακό χώρο έχει μετακινηθεί τα τελευταία χρόνια από το περιθώριο στο επίκεντρο της οργανωσιακής συζήτησης. Παρ’ όλα αυτά, σε επίπεδο εφαρμογής, πολλές εταιρείες εξακολουθούν να την αντιμετωπίζουν είτε ως «δευτερεύον» ζήτημα είτε ως επικοινωνιακό εργαλείο και