Αυτογνωσία ή υπερανάλυση; Πότε η αυτοπαρατήρηση γίνεται παγίδα
Γράφει η Μήτρογλου Ζαφειρία, Η αυτογνωσία παρουσιάζεται συχνά ως απαραίτητη προϋπόθεση ψυχικής ωρίμανσης και προσωπικής ανάπτυξης. Στη σύγχρονη κουλτούρα της ψυχολογικής πληροφορίας, η συνεχής αυτοπαρατήρηση ενθαρρύνεται σχεδόν ως αυτονόητη αρετή: να αναλύουμε τα συναισθήματά μας, να εντοπίζουμε «μοτίβα», να αξιολογούμε τις
Ψυχομετρικά τεστ: τι μπορούν και τι δεν μπορούν να αποδείξουν
Τα ψυχομετρικά τεστ χρησιμοποιούνται σήμερα σε πολλαπλά πλαίσια: στην κλινική αξιολόγηση, στη σχολική και επαγγελματική συμβουλευτική, στην επιλογή προσωπικού, στη δικαστική ψυχολογία και στην έρευνα. Παρά τη συχνή χρήση τους, όμως, γύρω από τα τεστ εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρές παρανοήσεις.
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις της έκθεσης παιδιών σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας
Υπάρχουν σπίτια που από έξω μοιάζουν ήσυχα. Τα φώτα ανάβουν κανονικά, τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο, η καθημερινότητα συνεχίζεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Πίσω όμως από κλειστές πόρτες, κάποια παιδιά μεγαλώνουν ακούγοντας φωνές, απειλές, κλάματα και φόβο. Και παρότι πολλές
Διαταραχές προσωπικότητας και Έγκλημα: τι ΔΕΝ δείχνουν τα δεδομένα
Η σύνδεση μεταξύ διαταραχών προσωπικότητας και εγκληματικής συμπεριφοράς αποτελεί ένα από τα πιο παρεξηγημένα ζητήματα στον δημόσιο λόγο γύρω από την ψυχική υγεία. Συχνά, μετά από σοβαρά εγκλήματα, τα μέσα ενημέρωσης και οι διαδικτυακές συζητήσεις επιχειρούν να ερμηνεύσουν τη βίαιη
Risk assessment: εκτίμηση επικινδυνότητας ή ψευδαίσθηση ελέγχου;
Τα εργαλεία αξιολόγησης επικινδυνότητας δεν παράγουν προβλέψεις με την έννοια της βεβαιότητας. Παράγουν εκτιμήσεις πιθανότητας, βασισμένες σε παράγοντες που έχουν συσχετιστεί εμπειρικά με αυξημένο κίνδυνο, όπως το ιστορικό βίας, η πρώιμη έναρξη παραβατικής συμπεριφοράς ή συγκεκριμένοι δυναμικοί παράγοντες (Douglas &
Screening vs Διάγνωση: γιατί η σύγχυση κοστίζει
Τι είναι το screening και τι δεν είναι Τα εργαλεία screening έχουν σχεδιαστεί ως μηχανισμοί πρώτης γραμμής για την ανίχνευση πιθανής συμπτωματολογίας. Δεν αποδίδουν διάγνωση ούτε προορίζονται για κατηγορηματικές αποφάσεις σε ατομικό επίπεδο. Εργαλεία όπως το PHQ-9 (Kroenke et al., 2001)
Πότε η ψυχοθεραπεία δεν είναι η κατάλληλη παρέμβαση
Η βασική παραδοχή που χρειάζεται να ελεγχθεί εδώ είναι ότι «η ψυχοθεραπεία είναι η κατάλληλη απάντηση για κάθε ψυχολογικό πρόβλημα». Αυτή η υπόθεση είναι ελκυστική —και εμπορικά χρήσιμη— αλλά επιστημονικά προβληματική. Η θεραπεία είναι ένα εργαλείο με συγκεκριμένες ενδείξεις, όχι
Ψυχολογική ασφάλεια στην εργασία: η καλή πρόθεση δεν επαρκεί
Ο όρος «ψυχολογική ασφάλεια» έχει αποκτήσει ιδιαίτερη δημοφιλία τα τελευταία χρόνια στον χώρο της οργανωσιακής ψυχολογίας. Χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμο μιας κουλτούρας όπου «οι άνθρωποι μπορούν να μιλούν ανοιχτά». Ωστόσο, αυτή η χρήση αποτελεί μια σημαντική απλοποίηση που αλλοιώνει το
Αφήγηση vs δεδομένα: πόσο αξιόπιστη είναι η τραυματική μνήμη;
Η βασική υπόθεση πίσω από αυτό το θέμα —ότι η αφήγηση ενός τραυματικού γεγονότος αντανακλά με σχετική ακρίβεια το τι συνέβη— δεν αντέχει χωρίς σημαντικές επιφυλάξεις. Η γνωστική επιστήμη της μνήμης δείχνει σταθερά ότι η μνήμη δεν είναι καταγραφή αλλά
Ψυχολογική ασφάλεια: γιατί δεν αρκεί να «μιλάμε ανοιχτά»
Η αρχική της διατύπωση του όρου ψυχολογική ασφάλεια (psychological safety) έγινε από την Amy Edmondson και αφορά όχι απλώς την ελευθερία έκφρασης, αλλά την αντίληψη ότι ένα περιβάλλον είναι ασφαλές για διαπροσωπικό ρίσκο (Edmondson, 1999). Το κρίσιμο στοιχείο είναι το